|
Fantastyczny materiał zarówno dla początkujących, jak i dla zaawansowanych gitarzystów. Posiadam obie części szkoły i muszę powiedzieć, że są znakomite. Szkoda, że oglądanie nie zastępuje własnej pracy nad materiałem :(, ale cóż, to już sprawa indywidualna. Dla wszystkich, którzy chcą się nauczyć i poświęcą również czas na ćwiczenia szkoła jest idealna. Materiał początkującym daje podstawy, a osobom zaawansowanym porządkuje wiedzę i pokazuje drogę dalszego doskonalenia. |
Maciej
05-02-2010 o 15:47 |
|
"Bardzo dobra lekcja dla domatorow, ktorzy nie chca sie ruszac z
miejsca. Wszystko ladnie objasnione, choc zeby za to sie zabrac
potrzebne nam sa znajomosci nazw - definicji muzycznych, bez ktorych
tak na prawde nie przebrniemy za daleko w dalszej grze. Zaleta tej
szkolki jest fakt iz umieszczone sa nuty i tabulatura, gdzie nie
zawsze mozna to spotkac. Objasnienia autora sa bardzo zrozumiale dla
kazdego poczatkujacego jak i zaawansowanego gitarzysty, ktory chce
poprawic swoja gre, badz nauczyc sie czegos wiecej i rozwinac swoje
umiejetnosc tworcze. Szkolke polecam, kazdemu z wyjatkiem tych bardzo
poczatkujacych osob.
Ocena koncowa pracy Pana Artura jest na 5" |
MłodY
21-11-2009 o 07:22 |
|
Szkoła gry na gitarze “Rzemiosło i sztuka” to dwugodzinny materiał zamieszczony na 2 płytach, wydawało by się, że wystarczający lecz zawsze znajdzie się ktoś komu będzie mało. Jedną z tych osób byłem ja sam. Po zetknięciu z tą szkołą gitarową byłem sceptycznie nastawiony , a to z powodu moich uprzedzeń .Uważałem ,że najwięcej może nauczyć nauczyciel i tego się trzymałem, byłem zdania , że żaden materiał na płycie nie zastąpi realnej osoby która wytyka błędy ,a jednocześnie naucza. Z mojej strony było to nieroztropne posuniecie. Materiał porusza zagadnienia zarówno podstawowe jak i przeznaczone dla bardziej zaawansowanych gitarzystów. Co jest wielkim plusem moim zdaniem ponieważ każdy kto chce podszlifować wiedzę znajdzie tu coś dla siebie.
Szkoła gry na gitarze “Rzemiosło i sztuka” (CD nr 1)
Początek płyty jest tak zwaną „popisówką” , pokazaniem autora Artura Lesickiego jego techniki ,warsztatu muzycznego. Jest to forma zapowiedzi tego co możemy znaleźć na płycie ,a także zachęcenie i „podkręcenie” osoby która nabyła tą szkołę do uważnego słuchania i oglądania tej szkoły bo nie mam tu do czynienia z byle kim tylko z Arturem Lesickim, ale do rzeczy.
Pierwszy dział przedstawia w ciekawy sposób miedzy innymi ustawienie rąk na gitarze, co dla młodego adepta jest podstawą do uniknięcia błędów technicznych ,a także zważaniu na pewne elementy dzięki którym technika będzie bardziej efektywna i efektowna.
Ćwiczenia rozgrzewkowe i pasaże akordów to właśnie ten moment w którym dużo mi brakuje .W „ćwiczeniach” brakowało różnorodności tzn. im więcej tych ćwiczeń tym lepiej ,a to dlatego że każdy ma rożne wyobrażenie i różną fantazje o graniu, a
co za tym idzie inaczej postrzega teorie i „ zabawę ” na gitarze. Poza standardowymi skalami przez trzy oktawy i ww. ćwiczeniami rozgrzewkowymi ,natknąłem się na „pająki”. Arachnofobia bo o niej tu mowa przy pierwszym podejściu połamała mi palce i przewróciła na plecy. Jest to jedno z najciekawszych ćwiczenie jakie widziałem ,a widziałem już trochę połamańców w mojej kilkuletniej zabawie z gitarą i muzykowaniem. Ćwiczenie pozwala każdemu kto zaczyna ,bądź też już poczyna sobie dzielnie na gitarze. Poznać odległość miedzy strunami, gitarę i wyćwiczyć palce tak by swobodnie można było grać skale i najbardziej trudne akordy. Kończąc już wykład o „pająkach” w skali 1-6 za te ćwiczenie dał bym 6 ,a to za sprawą uniwersalności.
Pasaże akordów, tu najbardziej brakowało mi podstaw tzn. podstawowej teorii o budowie akordów, jaki podstaw do budowy tych akordów .Zauważyłem tu pewien skok tzn. osoba która ledwo zaczęła grać ,potrafi C dur , a moll , D dur może mieć problem ze zrozumieniem tego co przedstawione jest na płycie. W końcu jest to podręcznik także dla początkujących uczących się w domu ,a nie wyłącznie dla zaawansowanych którzy tą wiedze posiadają. W tym momencie nasuwa mi się pewna teoria ,zresztą jestem tego święcie przekonany. Podejrzewam ,że ten „manewr” w postaci nie rozpisywania teorii był celowo zrobiony przez autora ponieważ gitarzysta powinien sam myśleć i sam sobie być nauczycielem jednak czy do końca ???
Podstawy Pentatoniki są tu już lepiej pokazane ,a to za sprawą zaprezentowania całej teorii od podstaw .Mam tu pentatonikę przez dwie i przez trzy oktawy co jest absolutnym minimum by zacząć ćwiczyć pentatonikę .Uważam że ten dział został dobrze zaprezentowany ,acz zawsze ktoś się może przyczepić że coś było nie tak ,tu autor pokazał to ze swojego punktu widzenia i pokazał to dobrze. Blues i podstawy do grania bluesa uważam ,że też zostały pokazane właściwie i każdy co zrozumiał teorie pentatoniki nie powinien mieć z tym problemów.
Szkoła gry na gitarze “Rzemiosło i sztuka” (CD nr 2)
Autor szkoły przedstawia nam już jazdę bez trzymanki, znaczy trzymam tu tylko gitarę. Na CD został pokazany arsenał skal modalnych ,akordów .Od razu się przyczepie do składności Cd 2 i CD 1 nie wiem i nie chce wiedzieć czym autor kierował się w kolejności układaniu poszczególnych działów. Widać pewnie miał zły dzień bo mu struna strzeliła lub wstał lewą nogą z łóżka, ale nie ważne. Osobiście kolejności na tych ty dwóch Cd ustawił w inaczej .Zaczął bym od rozgrzewki poprzez, budowę akordów i pasaże akordów. Później przeszedł bym do pentatoniki ,bluesa ,a kończąc na skalach modalnych i budowaniem formy czyt. „improwizacji ”,ale nie mi to oceniać nie ja jestem autorem. Podsumowując ,będę streszczał swoją opinie na temat tej szkoły bo i tak pewnie nikt jej nie przeczyta do końca. Ogólnie Cd 2 nie odbiega wartością merytoryczną od Cd 1 forma przekazania teorii została taka sama. Kto zajrzy na Cd 2 będzie wiedział o co chodzi, jest to jedna z lepszych szkół na polski rynku która w miarę składy sposób pokazuje rzemiosło i sztukę grania na gitarze. Polecam ją wszystkim którzy chcą podnieść pułap swoich umiejętności ,a także tym którzy zaczynają grę na gitarze. |
Przemysław
21-11-2009 o 06:38 |
